گُردان عاشق
عشق بود و جبهه بود و جنگ بود
عرصه بر گُردان عاشق تنگ بود
هر که تنها بر سلاحش تکیه کرد
مادری فرزند خود را هدیه کرد
در شبی که اشکمان چون رود شد
یک نفر از بین ما مفقود شد
آنکه سر دارد به سامان می رسد
آنکه جان دارد به ...
برای خواندن ادامهٔ شعر به ادامه مطلب مراجعه کنید..باتشکّر
آنکه جان دارد به جانان می رسد
دیده ام ، دستی به سوی ماه رفت
بی سر و جان تا لقاءالله رفت
زندگیمان در مسیر تیر بود
خاک جبهه ، خاک دامنگیر بود
آنکه خود را مرد میدان فرض کرد
آمد از این نقطه طی الارض کرد
هر که گِرد شعله چون پروانه است
پیکر صدپاره اش بر شانه است
تن به خاک و بوی یاسش می رسد
بوی باروت از لباسش می رسد
دشمن افکنهای بی نام و نشان
پوکه ی خونین شده تسبیحشان
کار هرکس نیست این دیوانگی
پیله وا میماند از پروانگی
شاعر:افشین مقدم
[ پنج‌شنبه 18 آذر 1395 ] [ 23:31 ] [ 2khmale shahe parioon ]
[
ارسال نظر(0)
]
ورود کاربران
خوش آمدید! لطفا وارد حساب خود شوید